پس از آفرینش آدم، خدا گفت به او:

نازنینم آدم، با تو رازی دارم، اندکی پیشتر آی

آدم آرام و نجیب آمدش، زیرچشمی

به خدا می نگریست، محو لبخند غم آلود

خدا، دلش انگار گریست...

نازنینم آدم،(قطره ای اشک ز چشمان خداوند

چکید)یاد من باش که بس تنهایم.

بغض آدم ترکید، گونه هایش لرزید، و

به خدا گفت:

من به اندازه...من به اندازه گل های بهشت...

نه...به اندازه ی عرش...نه...

نه، من به اندازه تنهاییت ای هستی من،

دوستدارت هستم...آدم کوله اش را

برداشت.

خسته و سخت قدم بر می داشت راهی ظلمت

پرشور زمین

طفلکی بنده ی غمگین ، آدم، در میان لحظه ی

جانکاه هبوط، باز از خدا شنید که گفت:

نازنینم آدم، نه به اندازه ی تنهایی من،

نه به اندازه ی عرش، نه به اندازه ی

گل های بهشت...که به اندازه ی

یک دانه ی گندم فقط یادم باش.نازنینم

آدم، نبری از یادم!

منبع: پیام نمای شبکه2مجله آفتابگردون صفحه570