فاطمیه یعنی ایامی که سرور بانوان بهشت به سوی معبودش پرواز کرد ودل و جانش را نور حقیقت فراگرفت. فاطمه به سان گنجی بود که خداوند آن را پس گرفت. تو ای فاطمه ای مادر سیدالشهدا،تو کسی هستی که با شیره ی جانت حسین را پرورش دادی تا خونخواه مظلومان باشد. توخود همیشه یاور مظلومان بودی تا حدی که هنگام بهترین روز زندگی ات پیراهن عطرآگین خود را به نیازمندی هدیه دادی و آنگاه بود که جبرییل در مقابلت سجده کرد و جامه ای بهشتی به تو تقدیم نمود.

ای فاطمه هنگامی که پشت در خانه ات بودی نامردمان ظلم در را شکستند و پهلویت مجروح شد آن زمان میشد صدای شکسته شدن ستونهای آسمان را شنید. محسن که شش ماه بیشتر نداشت مثالی شد به علی اصغر حسین که در صحرای کربلا با تیر خشم گلویش را شکافتند و خون پاکش صحرای کربلا را رنگین کرد . بعد از آن حادثه ی شوم بیمارشدی داغ از دست دادن محسن را به جان خریدی در بستر افتادی اما افسوس که بالای بستر تو حتی پرستاری نیامد.

ازعفاف و حجابت چه بگویم آن زمان که از اسما خواستی برایت تابوتی بسازد که بدنت پیدا نباشد حق داشتی زیرا در گرانبها را باید از دید نامردمان هوسران و ظالم دور نگاه داشت.

تو اسوه ی تمام زنان عالمی تا زمانی که عشق هست فاطمه هست محمد هست علی هست...