ای معلمم ای فراتر از کلام تو را سپاس ای والا مقام ای که همچون باران بر کویر خشک دلم باریدی تو را سپاس ای گمنام من تو هر روز از تنور داغ جانت هزاران نان بر سفره های دل ها می بخشی و از علقمه جانت هزاران مشک به خیمه های عطش زده می رسانی.

شغلت مثال انبیاست تو مثال ابراهیم موسی عیسی و محمد و فاطمه ای.آنان که در صحنه های نبرد زندگی همیشه در حال تعلیم بودند. شغل تو با شغل انبیا عجین شده است . تویی که اسمت چهار حرف بیشتر ندارد اما کشیدن هر حرف و صدایش زمانی به وسعت تاریخ نیاز دارد. تو را به وسعت نامت سپاس می گویم.

فرهیخته ای در تجلیل از مقامت می گوید:

معلمی عشق است اگر به عنوان شغل به آن می نگری رهایش کن اما اگر به عنوان عشق به آن می نگری بر تو مبارک است.